Bugün çok garip bir gündü. Sabah gözümü açtım, hava normaldi ama içim sıkılıyordu. Nedenini bilmiyordum. Annem kahvaltıyı hazırladı ama bana gülümsemedi. Bir şey sordum, sesini yükseltti. Sonra birden durdu, bana baktı ve “Niye bağırdım ki?” dedi. O da bilmiyordu.
Sokağa çıktım, herkes hızlı yürüyor, kimse kimseye bakmıyordu. Komşu amca yere düştü, kimse yardım etmedi. Ben etmek istedim ama çekindim, sanki elim ağırlaştı. Okulda öğretmen sinirliydi, tebeşir kırıldı diye bağırdı. Arkadaşım defterimi aldı. Normalde gülerdik ama bu sefer tartıştık. Kalbim çarpıyordu ama ortada belirgin bir sebep yoktu.
Her yerde bir gerginlik vardı, görünmeyen bir ip gibi herkesi sıkıyordu sanki. Kuşlar daha az ötüyor, köpekler havlıyor ama oyun oynamıyordu. Akşam eve gelince babam sessizdi, annem yorgundu. Kimse konuşmadı.
Gece olunca içimdeki ağırlık biraz azaldı. Sanki dünya bütün gün kaşlarını çatmış da şimdi biraz gevşetmişti ama kimse bunun nedenini bilmiyordu. Ben hâlâ düşünüyorum.