Gizliden Gizliye

Aile,sizi koruyup kollayan,koşulsuz seven ve yardıma ihtiyacınız olduğunda yanınıza ilk koşan insanların olduğu topluluktur.En azından benim ailemde öyleydi.

Ben henüz küçük bir çocukken ailemin uyumadan önce bana okuduğu bir kitap vardı. Bu kitaptan bir cümle bile okunmasa gözüme uyku girmez, ağlamaya başlardım. Her çocuğun yaşadığı gibi bir çocukluk geçirmemiştim.Diğer çocuklar özel günlerde ailelerinden oyuncaklar, kıyafetler,ayakkabılar isterken ben Taksim’in arka sokaklarındaki bir sahaftan sürekli kitap isterdim. İki üç yıl sonra o sahafta çalışan yaşlı ton ton amcayla çok yakın iki arkadaş olmuştuk.

Annem ve babam işlerinde başarılı iki bilim insanıydı. Yaptıkları işler beni çok etkilerdi. Bir gün bir laboratuvar patlamasında ikisi de hayatını kaybetti bende Ankara’ya, teyzemin yanına taşınmak zorunda kaldım. Patlamanın üzerinden tam on iki yıl geçmişti. Onlardan bana kalan tek şey o romandı ama bulamıyordum. Her yeri aramıştım. Yoktu.

Teyzem geçmişimi unutmamam için beni İstanbul’daki  evimize götürmeye kararlıydı. Ne kadar dirensem de beni dinlemiyor, benden daha çok ısrar ediyordu en sonunda kazanan hep o oluyordu. Ablasının ölmesine rağmen hayat doluydu, yüzündeki gülümseme hiç eksik olmuyordu. Ben öyle değildim, yüzlerini bile unutmaya başlamıştım.

O gün gelmişti. İstanbul’a dönme vaktiydi.Artık kaçmak yoktu, yüzleşmem gerekiyordu.Evin kapısından içeri girer girmez gözlerim dolmuştu; aile fotoğrafımız, eşyalar hala buradaydı. Tam da hatırladığım gibiydi. Tek farklılık benim odamdı onun sebebi de yabancılık çekmemem için eşyalarım Ankara’ya götürülmüştü. Evi gezmeyi bitirdikten sonra aklıma roman geldi. Orada da her yeri aramış ama bulamamıştım.  Bu ev bana iyi gelmiyordu. Anılarım, ailem, çocukluğum hepsi bu evde sıkışıp kalmıştı. Bu evden dışarı çıkabilen tek şey, bedenimdi. O sırada aklıma sahafta çalışan o amcanın gittiğim gün burada olduğu geldi. Anında çantamı aldım ve dışarı çıktım. Sahafın adı bir türlü aklıma gelmiyordu bu yüzden insanlara yol soramıyordum ve kaybolmuştum. Taksim’de tek başımaydım burayla ilgili hiçbir anı canlanmıyordu gözümde, paniklemiştim. Gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı, hava da soğuktu bu yüzden burnum akıyordu. Cebimdeki mendili almak için elimi montumun cebine attığımda bir kağıt buldum.Bu bir adresti.

Anında göz yaşlarımı sildim ve aceleci adımlarla yola koyuldum. Sonunda bulmuştum. İçeri girdiğimde gözlerim yaşlı amcayı aradı ama yoktu. Yerinde benim yaşlarımda bir genç vardı. Bütün günümü o sahafta geçirdim ama aradığım şeyi bulamadım. Tam ümidimi yitirmişken sempatik bir ses kahven nasıl olsun diye sordu. Bu o çocuktu yardım etmek istediği her halinden belliydi. Amcanın adını hatırlamıyordum ama tarif ettiğimde dedesi olduğunu söyledi. Adımı söylediğimdeyse şaşkına dönmüştü ve yarın tekrar gelirsem üç ile dördüncü raflar arasında aradığım şeyi bulacağımı söyledi.

Ertesi gün gittiğimde aylardır aradığım kitabı sonunda Taksim’in arka sokaklarındaki bir sahafta buldum. Aynı gün büyük bir heyecanla okumaya başladım. 23. sayfaya geldiğimde el yazısıyla yazılmış bir not buldum. Annem ve babam ölmemişti, kaçırılmışlardı ve onları kurtarmak benim elimdeydi. O notta ise nereye gitmem gerektiği yazıyordu polislere haber verdim.

notta anlatılan yere gittiğimizde bir çiftlik evinin etrafında bir sürü adam vardı silahlı çatışma çıktı. Arabadan indiğim anda karnımda sıcak bir sıvı hissettim. En son hatırladığım şey ise buydu. Gözlerimi açtığımda hastanedeydim başımda bekleyen iki kişi vardı. Sonunda onlara kavuşmuştum on iki yıllık hasret bitmişti. Annem ve babamın huzur dolu kokusunu içime çekmek beni kendime getirdi ve eski mutlu hayatıma geri döndüm.

 

aile ile ilgili görsel sonucu

 

 

(Visited 49 times, 1 visits today)