Bir sabah uyandım ama her şey farklıydı. Her şeyi görebiliyordum.
Her atomu, atomu atomuna görebiliyordum. Katılar, sıvılar ve gazlar…
İşte o gün uyandım. Kahvaltımı yaptım, okula gittim. Ama her şey her yerdeydi! Bir tarafta katılar, bir tarafta sıvılar, bir tarafta gazlar. Sonra derslerimizi işledik. Öğleden sonra ben dâhil tüm okul çıldırdık. O kadar fazla görüyorduk ki beynimiz uyuşmuştu. Midem bulandı, başım döndü, sonra da yere yığıldım.
Uyandığımda her yer yanıyordu. Nükleer savaş çıkmıştı. Herkes önüne gelene vurup yere yığılıyordu. Ben de korkup camdan atladım.
İşte bu, insanlığın sonu oldu. Demek ki her şeyin fazlası zararmış.
(Visited 1 times, 1 visits today)