Bugün yine kelime yağmuru başladı. Bu seferki diğerlerinden çok daha yoğundu. Sokağa çıktığımda kafama direkt “yorgunluk” kelimesi düştü ve aniden büyük bir yorgunluk hissettim. Tam o anda “enerji” kelimesi düştü ve okula doğru koşmaya başladım. Ama birkaç adım sonra “düşmek” kelimesi yüzünden yere çakıldım. Zorlukla ayağa kalktım.
Sonra “öfke” kelimesi ağzıma düştü ve adeta içimde bir ateş yandı. Hatta okula bile geç kalıyordum. Neyse ki “sakinlik” kelimesi düşünce biraz rahatladım ve hızla yoluma devam ettim. Ancak kısa süre sonra “üşengeçlik” kelimesi başıma düştü, yürümeye bile üşenmeye başladım. Kelime yağmuru sinir bozucuydu, üstelik şemsiyem de evde kalmıştı.
Bir anda “mutluluk” kelimesi düşüp içimi enerjiyle doldurdu ve sonunda okula vardım. Gün boyu kelimelerin etkisi devam etti. Okul çıkışında hâlâ yağmur yağıyordu. Koşarak eve gitmeye çalıştım ta ki “üzgün” kelimesi kafama düşene kadar. Bir anda yoğun bir üzüntü hissettim, ardından “acı” kelimesi denk geldi ve vücudumda dayanılmaz bir acı hissettim.
Yağmurun etkisi yavaş yavaş azalıyordu. “Özgürlük” kelimesi ile kendimi hafif, enerjik ve özgür hissettim. Eve varmama az kalmıştı ki “huzur” kelimesi başıma düşerek günün sonunda içimi tamamen rahatlattı. Çantamı çıkarıp yatağıma uzandım. Zorlu bir gündü ama bitti. Bir daha şemsiyemi asla unutmayacağıma kendi kendime söz verdim.