Bugün sabah kalktığımda kedim her yerde miyavlıyor, kızgın gözlerle mama istiyordu. Aç olduğunu düşünerek ona yemek verdim ancak kızgın miyavlaması hâlâ devam ediyordu. Annemin yanına gidip kedimizde bir sorun olabileceğini söyledim. Bir anda annem bana söylenmeye ve kızmaya başladı.
Hiçbir şey anlamamıştım. Evdeki herkes, hatta kedim bile kızgındı. Dün balığa gittiğimiz babam bile bugün bana bağırıyordu. Bir anda ortalık karıştı ve herkes birbirine bağırmaya başladı, buna kedim de dahildi. Hızlıca evden çıktım.
Okula doğru yürürken kahvaltı yapmadığımı fark ettim ve bir pastaneye girip yiyecek bir şeyler aldım. Ancak çalışan adam neredeyse paketi bana fırlatacak gibiydi, hatta beni aşağıladı. Yolda ilerlerken herkesin yüzü asıktı. Birine yol sorduğumda, yüzüme bile bakmadan uzaklaştı. Bir şeyler ters gidiyordu. Sanki mutlu olan herkes yer yarılıp içine girmiş, geriye sadece öfkeli insanlar kalmıştı.
Okula vardığımda ortalık tamamen karışmıştı. Herkes birbirine bağırıyor; öğretmenler öğretmenlere, öğrenciler öğrencilere öfke kusuyordu. Tam anlamıyla bir kaos vardı. Annemi arasam beni almaya gelmeyeceğini biliyordum, bu yüzden sadece oturup tam sekiz saat boyunca bekledim.
Eve döndüğümde kimseye selam bile vermeden kendimi yatağa attım. Her şeyin sona ermesini dileyerek uykuya daldım. Sabah uyandığımda ise her şey farklıydı. Annem beni nazikçe uyandırdı ve kahvaltımı bile hazırlamıştı. Babam “Bugün birlikte bir şeyler yapmak ister misin?” diye sordu. Düşüneceğimi söyledim ve okula doğru yola koyuldum.
Bu kez herkes mutluydu. Bazı insanlar stresli olsa da çoğu gülüyor ve eğleniyordu. Sonunda kabus bitmişti.