Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakınırken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı ve ne yazık ki hislerim beni yanıltmadı. Birkaç dakika sonra tüm sokak lambaları söndü. Her yer zifiri karanlığa gömüldü. Huzursuzlanmakta haklıydım. Saat çok geçti ve sokakta benden başka neredeyse kimse kalmamıştı. İçimdeki tedirginlik giderek arttı. Bir an önce eve varmak istiyordum.
Tam telefonumun flaşını açacakken telefonum kapandı. Artık bana ışık sağlayabilecek hiçbir şey yoktu. Sakin kalmaya çalıştım. Etrafımda yardımcı olabilecek bir şey aradım. Ortalık çok karanlıktı ama yine de siluetleri seçebiliyordum. Biraz dikkatlice bakınca yerde fenere benzeyen bir cisim gördüm. Eğilip almak üzereyken arkamdan bir ses duydum. Hızla döndüm ama kimseyi göremedim. Korkudan bunu hayal ettiğimi düşündüm ve tekrar feneri almak için eğildim.
Feneri elime aldım ve açma düğmesini karanlıkta bulmaya çalıştım. Sonunda düğmeyi buldum ve bastım ama fener yanmadı. Birkaç denemeden sonra çalıştırmayı başardım. Işık yanar yanmaz gördüğüm manzara karşısında donup kaldım. Karşımda hayalet gibi bir adam duruyordu. Çığlık attım. Adam sakin bir sesle konuştu ve “Korkma. Zararsızım. Sadece yardımına ihtiyacım var” dedi.
Titreyerek “Nasıl bir yardım?” diye sordum. Bana rüyalar diyarı için özel olarak seçildiğimi söyledi. Sokak lambalarını bilerek kapattığını ve bunun diyarlar arası geçiş için gerekli olduğunu anlattı. Ona yardım edebileceğimi ama önce ne yapmam gerektiğini bilmem gerektiğini söyledim.
Adam rüyalarında hiç güzel şeyler göremeyen bir kız çocuğundan bahsetti. Kız her sabah ağlayarak uyanıyormuş. Bu yüzden onun rüyasına girip hayalindeki mesleği canlandırmam gerekiyormuş. Yerde düz bir çizgi çizdi ve bir portal açtı. İçinden geçtim ve kendimi rüyalar diyarında buldum.
Adam bana küçük kızın rüyasında onun hayal ettiği mesleği oynamamın yeterli olacağını söyledi ancak sabaha kadar vaktim vardı. Çünkü rüyalar diyarı mutsuz rüyalar yüzünden yavaş yavaş yok oluyordu. Hemen kızın rüyasına girdim ve onun hayalindeki meslekleri tek tek canlandırdım. Yüzündeki gülümsemeyi görmek her şeye değerdi.
Sabah olmadan önce bir portal daha açıldı ve kendi dünyama döndüm. Adam bana teşekkür etti ve bir daha gelmek istersem gece tam on ikide rüyalar diyarına gitmek istiyorum dememin yeterli olacağını söyledi. O anda sokak lambaları yeniden yandı. Sorun çözülmüştü. Çok yorulmuştum. Dünyama döner dönmez ilk işim koşarak eve gitmek oldu.