Merhaba, ben Nehir. Ben duyguların renklerle görülebildiği bir şehirde yaşıyorum. Bugün sizlere şehrimde geçirdiğim bir günü anlatacağım. Her zamanki gibi sabah kalktığımda uykulu olurum. Bu yüzden annem uyandığımı gördüğü anda beni tuvalete götürür. Ben de elimi yüzümü yıkarım. Biliyorum, şu anda hiçbir şey sizlere garip gelmemiştir. Ama yatağımdan kalktığım gibi odamda kırmızı renk belirir. Belki size garip gelmiş olabilir ama bu, benim uyandıktan sonra hissettiğim duygudur. Yani öfkedir. Ben uyanmak istemediğim zamanlarda öfkelenirim. Bu yüzden kırmızı renk çıkar.
Neyse, sonra mutlu bir şekilde tuvaletten çıkarım. Bu sefer de sarı renk ortaya çıkar. Sarı renk de mutlu olduğumuzda ortaya çıkar. Mutfağa yemek yemek için inerim. Bazen annem benim en sevmediğim yumurtayı yapar. Onun içine maydanoz ve roka katar. Aslında yiyebilirim ama ben maydanozu sevmiyorum. Bu yüzden benim de midem bulanır. Ne zaman midemiz bulanırsa yeşil renk çıkar. Evet, bazen benim bile anlatırken midem bulanıyor.
Yemeğimi yedikten sonra biraz ödev yapıyorum. Ödev yaparken eğer bir soruyu anlamadıysam bu sefer de gri renk ortaya çıkıyor. Ödev yapmayı bitirince biraz dışarıda voleybol oynuyorum. Eğer kimlerle oynadığımı soruyorsanız, en yakın arkadaşlarım Zeynep ve Duru ile oynuyorum. Onlarla aynı okula gidiyorum. Eğer voleybol topu kafama gelirse biraz canım acıyor ve mavi renk ortaya çıkıyor. Mavi renk de üzüldüğümüz zaman ortaya çıkan renktir.
Dışarıda voleybol oynamayı bitirdiğimde saat beş oluyor. Bu yüzden benim de uyku saatime yaklaşılıyor. Eve geldiğim gibi duşa giriyorum. Duştan çıktıktan sonra çok rahatlıyorum. Rahatlayınca da pembe renk ortaya çıkıyor. Kıyafetlerimi giydiğim gibi akşam yemeği için sofraya oturuyorum. Yemeğimi yedikten sonra elime bir kitap alıp yatağıma yatıyorum ve uyuyorum. Evet, bugünlük bu kadar. Bir dahakine görüşmek üzere, hoşça kal arkadaşım.