Otobüsten indiğim anda garip bir sessizlikle karşılaştım. Etraf karanlığa gömülmüştü ve ne bir insan sesi ne de bir araç gürültüsü vardı. Yollar bomboştu; sanki herkes bir anda ortadan kaybolmuş gibiydi.
Saatin geç olduğunu fark edince içimi hafif bir tedirginlik kapladı ve adımlarımı hızlandırarak eve doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda evin içi de en az dışarısı kadar sessizdi. Annem evde yoktu. Oysa genelde bu saatte mutlaka evde olurdu. Hemen telefonuma sarıldım ve annemi aradım fakat ekranda sadece “sinyal yok” yazısı belirdi. O an kalbim daha hızlı atmaya başladı. Telaşla dışarı çıktım ve neler olduğunu anlamaya çalıştım. İlk olarak komşumuzun kapısına gittim, zile bastım ama cevap veren olmadı. Kapı kapalıydı ve içeriden en ufak bir ses bile gelmiyordu.
Umutla diğer evlere de baktım; ışıklar sönüktü, pencereler karanlıktı. Sokakta tek bir insan bile yoktu. O an yalnızlık duygusu üzerime çöktü. Sanki tüm dünya bir anda durmuş, beni bu sessizliğin içinde tek başıma bırakmıştı. Ne olduğunu anlayamıyor, sadece korku ve merak arasında gidip geliyordum.