Eski zamandaki ben bambaşka biriydi. Çok değiştim; artık neredeyse hiç benzemiyoruz. Eğer gelip benimle konuşma fırsatı olsaydı, neler söyleyeceğini tahmin etmek zor değil. Büyük ihtimalle söylediklerinin çoğu pişmanlıklardan oluşurdu. “Neden daha çok çalışmadın?”, “Keşke aklına gelen her şeyi her yerde söylemeseydin.”, “Neden daha dikkatli olamıyorsun?”, “O an bunu yapmasaydın daha iyi olmaz mıydı?” gibi cümleler kurardı belki de…
Umarım bütün bu eleştirilerin içinde biraz mutluluk ve “iyi ki” de vardır. Şu an aklıma gelmiyor olsa da eminim vardır. Belki çok fazla hatam yok ama yapmadığım ya da yaptığım bazı şeyler yüzünden şu an daha mutlu olabileceğim anlar da olabilirdi. Yine de önemli olan, öz eleştiri yapabilmek ve hatalarından, keşkelerinden, hatta iyi kilerinden ders çıkarabilmektir. Çünkü hayat ancak bu şekilde anlam kazanır ve insan bu yolla gelişir. Kişisel gelişim de bence tam olarak budur.
Küçük hâlimin gelip benimle konuşmasına gerek yok aslında. İnsan geçmişine dönüp kendiyle konuşabilmeli. Şimdi düşününce, küçük hâlim kararlarımdan o kadar da pişman değildir belki. Sonuçta hayat; iyi, kötü ve asla unutulmayacak anıların birleşimidir. Önemli olan, bir gün geriye dönüp baktığımızda “Güzel bir hayat yaşadım.” diyebilmektir; iyisiyle, kötüsüyle.