İnsan bazen bazı şeyleri hatırlamak isterken bazı şeyleri unutmak ister. Unutmak istenen anılar çoğunlukla insanı kötü hissettiren olaylar ve kişilerdir. Hatırlanmak istenen anılar ise genellikle insanı mutlu hissettiren olaylar ve kişilerle alakalıdır. Kötü olayları unutmak isteriz. Bunun sebebi bu anıların bizi mutsuz etmesidir. Yaşanılan üzücü olayları veya bizi üzen kişileri unutmak isteriz. Mutsuz olmamak için kötü olayları unutmak istesek de o olaylarda sevdiğimiz kişiler varsa unutmamız çok zordur.
Kendi adıma konuşacak olursam annemle beraber yurt dışındaki tatilimizi unutmak istemem. Çünkü o tatilde Paris Disneyland’a gitmiştik ve çok eğlenmiştik. Ben Disneyland gezimizi hatırladıkça içim mutlulukla doluyor ve yeniden o günlere gidiyorum. Bu bana yeniden böyle mutluluk verici tatillere gitme isteği veriyor. Ancak hayat her zaman bizi mutlu etmez. Ne yazık ki mutsuz olaylar da yaşarız.
Şimdi size hatırlamak istemediğim bir olayı anlatacağım. Ben Lego yapmayı çok seviyorum. Özel günlerde bana Lego alınması çok hoşuma gider. İlkokul son sınıfa gittiğim sene yılbaşında babam bana çok güzel bir Japon bahçesi Lego seti almıştı. Büyük bir Lego olduğundan hepsini bir günde yapamadım. Eve legoyu tamamlamak için getirdiğimde babam götürmeme izin vermedi. Ben çok ısrar edip eve götürdüm ama babam geri onun evine götürmek şartıyla verdi. Sonra beni arayıp o legoyu geri getir, yoksa o legoyu senden alıp satarım ve bir daha sana Lego almam dedi. Bunun üzerine ben legoyu yapmaktan vazgeçtim ve tamamlamadan babama geri verdim. Çünkü artık o Lego beni mutlu etmiyordu. Üstelik üzüldüm ve canım sıkıldı. Bu nedenle bu anımı hiç hatırlamak istemem.
Keşke istediğimiz şeyleri unutup istediğimiz şeyleri hatırlamak beynimiz için çok kolay olsaydı.