Bir sabah kitap okurken sizl çaldı. Annem ve babam asla kapıyı açmamam için beni uyarmıştı. O yüzden “Kim o?” diye sordum. “Elinda”, diye cevap veren bir çocuk, hatta bebeklikten yeni çıkmış bir kişini sesi geldi. Kapıyı açtım. Hakikaten de minicik, bana benzeyen, hatta benimle aynı buz pateni kolyesine sahip olan bir çocuk vardı. Şüphesiz, benim gençliğimdi, MR’a girmek dışında altı yıldır hiç çıkarmıyordum. Ve benim gibi nazik konuşuyordu.
“İçeri girebilir miyim lütfen? Donuyorum.” diye titreyerek konuştu. İzin verdim. Mutfağa geçtik. Şöyle bir diyaloğumuz vardı:
Ben: Evet… Ne için geldin?
Küçük E: Geçmişte yaptığın şeyler ile ilgili konuşmak istiyorum.
Bir kağıt aldı eline. Okuyunca yüzü ekşidi.
– 1 yaşında iken annenin koltuk altına sürdüğü roll-on’u neden koltuğun altına sürdün?
– 1 yaşındaykendi… Somut dönemdeydim. Sıradaki?
– Neden at biniciğinde öğretmen ipi sağa çek demesine rağmen sola çektin? Bak, kuyruk sokumunu ezmişsin!
– 6 yaşındaydım ve sağımı solumu bilmiyordum.
Bana göz kırptı:
– Buz patenine başladığın iyi olmuş!
“Teşekkürler”, dedim. Sonra ayağa kalktı. “Pekala, bu kadardı. Beni evine aldığın için teşekkürler. Ahhh, montumu evde unutmuşum.”
Ona küçüklüğümden kalma bir mont hediye ettim, bana teşekkür etti ve çıktı. Bisikletiyle gidişini izledim. Ama fikirlerime ve seçimlerime daha çok dikkat etmeyi öğrendim.
Fikirlerinize ve seçimlerinize dikkat edin, mutlu ve doğru seçimler yaptığınız bir gün dilerim.
Sevgiler,
Elinda