O gün diğer günlerden farklı bir şekilde uyandım. Dünyada yaşayan ve bu şeyi görebilen tek kişi bendim. Bu şey, insanların duygularına göre başlarının üstünde beliren bir renkti ve altında da o duygunun adı yazıyordu. Mesela annem üzgün olduğunda, başının üzerinde mavi bir yuvarlak beliriyor ve altında “üzgün” yazıyordu. Bu durum beni eşsiz kılıyordu.
Bir gücüm daha vardı fakat bunu her insan için yalnızca bir kez kullanabiliyordum. Bu güç, birinin duygusunu değiştirmemi sağlıyordu ancak yeni duygu rastgele oluyordu ve hepimizin bildiği gibi duyguların bir kısmı olumlu, bir kısmı olumsuzdur.
Sabah uyandım, üstümü değiştirdim, elimi yüzümü yıkadım, su içtim, lavaboya gittim. Yani sıradan şeyler yaptım. Kahvaltı vakti geldiğinde annemin çok mutlu olduğunu gördüm. Ona, “Anne, ağzın kulaklarına varmış, ne oldu?” diye sordum. Annem de “Tatile gidiyoruz.” dedi. Şaşkınlıkla “Anne, kışın ortasında nereye gidiyoruz? Yoksa… yoksa düşündüğüm şey mi?” dedim. Annem gülümseyerek “Evet tatlım, düşündüğün gibi kayağa gidiyoruz.” dedi.
Sonra okula gittim. Annem beni bıraktı ve sınıfa geçtim. Her bir arkadaşımın başının üstünde farklı bir renk, farklı bir duygu vardı. Ancak çoğunda olumsuz duygular hâkimdi çünkü maalesef arkadaşlarım okula gitmek istemiyor ve zorla geliyordu. Onlara çok üzüldüm. Bu yüzden hepsinin duygusunu değiştirdim. Artık çoğu olumlu duygular hissediyordu. Ben de kendimi mutlu hissettim.
Okuldan sonra basketbol antrenmanım vardı, oraya gittim. Orada da olumsuz duyguları olumluya çevirdim. Günün sonunda kendi kendime “Kendimle gurur duyuyorum.” dedim ve uyudum.