Dün, Bugünün Kapısını Çalıyor

Dün, bugünle konuşmak için kapıyı çalıyor. İçeri girdiğinde yüzünde hem kırgınlık hem merak var. İlk önce kızıyor. “Neden bu kadar sabrettin?” diyor. “Neden seni yoran insanlarla daha çok zaman geçirdin? Neden bazı kararları almak için kendini bu kadar zorladın?” Bugün cevap vermekte acele etmiyor. Çünkü artık savunma yapma ihtiyacı yok. Biliyor ki her gecikme bir korkudan değil; bazen sadece hazır olmamaktan. Bir süre sonra dün yumuşuyor. “Gitmeyi seçtiğin gün için teşekkür ederim,” diyor. “Kendini küçülten yerlerde durmadığın anlar için. Seni üzenleri öğretmene söylediğin için.” Aralarında küçük bir tartışma kalıyor. Dün daha cesur bir hayat isterdi. Bugün ise daha sakin, daha gerçek bir hayat seçtiğini söylüyor. Bu bir hesaplaşma değil. Bu bir barışma. Dün beni buraya getirdi. Bugün ise artık kendini üzmeyen hâlim. Kapı kapanıyor. Ama konuşma hiç bitmiyor. Çünkü insan, her gün biraz dün.