Her zamanki gibi bir sabahtı. Yatağımdan kalkmış, aşağı inmiş ve kahvaltımı yapmıştım. Tam kahvaltı yaparken bir gariplik fark ettim: Babamın konuşmasını duyamıyordum. Aynı şekilde annemin, 20 büyük erkek kardeşimin, 20 küçük erkek kardeşimin, 55 büyük kız kardeşimin ve 100 küçük kız kardeşimin sesini de duyamıyordum. Evet, merak ediyor olabilirsiniz “Annem bu kadar çok çocuk sahibi, nasıl olmuş acaba?” Ama nihayetinde bu bir masal, o yüzden her şey olabilir.
Burada önemli olan, hiçbir aile ferdinin sesini duyamıyor olmamdı. Tek duyduğum şey, konuşurken çıkardığım sincap sesleriydi. Merak ettim, neden sesim sincap sesi gibi geliyordu. Tam o sırada bir hayvan ordusu geldi ve bana “Merhaba!” dedi. Meğer tamamen sağır değildim, sadece hayvan seslerini duyabiliyormuşum.
O an aynaya baktığımda kulaklarımın ve ağzımın sincap kulak ve ağzına dönüştüğünü fark ettim. Günüm bu şekilde geçecekti ve zor olacağını biliyordum çünkü okula gidecek ve öğretmenin dediklerini anlamayacaktım. Ayrıca arkadaşlarım benimle alay edebilirdi.
İlk soruna çözüm bulamasam da alay edilme sorununa çözüm buldum: Ağzıma bir maske taktım, kulaklarımı kapatmak için ise büyük bir bere giydim. Böylece alay edilmekten kurtulabilecektim.
Okul günü bu şekilde geçti. Eve geldiğimde hemen odama çıktım. Neyse ki kimse sincap kulak ve ağzımı fark etmeden odama vardım. Bu zor oldu çünkü evimiz çok büyüktü ve odama ulaşmak için en az 100 koridordan geçmem gerekiyordu.
Odamda yatağa uzandım ve yatarken hayvanlarla konuşup günü bitirdim. Artık biliyordum ki hayatım bundan sonra böyle geçecekti.