O sabah odamın penceresinden gelen ışık ile uyandım. Annem dün akşam bana sabah bir yere yetişmesi gerektiğini, kahvaltımın sofrada hazır olarak bekliyor olacağını anlatmıştı. Babam ise toplantısı olduğu için erken çıkmıştı. Bu yüzden bir başıma yemeğimi yedim. Sofrayı toplarken bazı sesler duydum.
– Karınca kardeş, şu eve girip biraz yiyecek alalım mı?
– Bence şu ağaca çıkalım.
Anında evden dışarı fırladım. Arka bahçemde karıncalarla göz göze geldim. Bu çok sürmedi çünkü onlar şöyle deyip kaçtı.
– Hadi, kaçalım!
– Bu dev bize saldıracak.
Doğrusu ağzım bir karış açık kalmıştı. Korkudan anında eve fırladım. Ailemin eve gelmesini bekledim. Akşam üzeri geldiler ve onlara sımsıkı sarıldım. Ailemin hiç konuşmadığını sandım meğer ben onları duyamıyormuşum!
Bunun bir rüya olduğunu düşünüp hemen uyudum. Uyandığımda her şey normaldi. Bu konudan da bir daha hiç bahsetmedim.