Dünya bir anda sessize alındı. Eşim yanımda konuşuyor, dudakları hareket ediyor ama tek bir ses bile duymuyordum. Panikle balkona çıktım; ne korna sesi ne de sokağın uğultusu… Derken, aşağıda bir çöp kutusunun yanındaki kedinin sesini net bir şekilde işittim: “Yine mi bayat ekmek bırakmışlar, ağzım kurudu.”
İlk başta delirdiğimi sandım. Ama sonra bu sessizliğin içindeki o devasa koroyu fark ettim. İnsanların karmaşık yalanları, bitmek bilmeyen şikayetleri ve egoları kulağımdan silinip gitmişti. Yerine ise saf bir gerçeklik gelmişti. Parktaki bir köpeğin “Sadece biraz sevgi bekliyorum.” deyişi ya da bir kuşun “Bugün rüzgar çok sert, kanatlarım yoruldu.” diye mırıldanması, binlerce insan cümlesinden daha dürüst gelmeye başladı.
Artık kimseyle tartışmıyorum, kimseyi ikna etmeye çalışmıyorum. İnsanların dünyasından koptum ama doğanın kalbine bağlandım. Kelimelerin gürültüsü bittiğinde hayatın ne kadar sade olduğunu gördüm. Onlar konuşmuyor, sadece yaşıyorlar. Ben de artık onlarla birlikte sessizce ama her şeyi anlayarak yaşıyorum.