Bir gün uyandığımda herkesin düşüncelerini görmeye başladığımı fark ettim. Önce çok korktum ama sonra alışmaya başladım. İnsanlar benim hakkımda iyi şeyler düşünüyorlarmış ama en iyi arkadaşım beni hiç sevmiyormuş. Bu beni çok üzdü çünkü ona aslında hiç kötü davranmamıştım; tam tersine, hep iyi davranırdım.
Onun benim hakkımda kötü düşünmesi beni o kadar üzdü ki pes etmek istedim. Ne kadar iyi davransam da ona olumlu bir düşünce veremedim. Bu beni daha da kırdı çünkü o benim en yakın arkadaşımdı.
Planımı değiştirip ona artık iyi davranmamaya karar verdim ve böylece bana biraz olsun iyi şeyler düşündürmeyi başardım. Bu durum beni gene de mutlu etti. Artık ona kötü davransam da içimde yufka yürekli olduğumu fark ettim. Sonunda anladım ki benim kötü sandıklarım aslında beni oyuna getirmek için yapılan bir planmış.
Bunu öğrenince en yakın arkadaşımla arkadaşlığı kestim ve artık bana kötülük yapamıyor.