Bir anda kimsenin sesini duyamaz oldum. Annem bana bir şeyler söylüyordu ama sadece dudakları oynuyordu, ses yoktu. İlk başta şaka yapıyorlar sandım ama değildi. İçime bir korku düştü. Babam da geldi, o da konuşuyordu ama yine aynıydı. Sanki biri dünyanın sesini kapatmış gibiydi. O gün gerçekten çok tuhaftı.
Ertesi gün okula gittim ama hiçbir şey değişmemişti. Öğretmen tahtada anlatıyordu ama ben anlamıyordum çünkü duyamıyordum. Arkadaşlarım gülüyor, konuşuyordu ama ben sadece izliyordum. Kendimi biraz dışlanmış gibi hissettim. Çok kötüydü. Eve dönerken yolda bir kedi gördüm. Normalde bakmam bile ama o gün durdum. Kedi bana baktı ve bir anda “Niye üzgünsün?” dedi. Resmen donup kaldım. Kaçacak gibi oldum ama sonra merak ettim. “Sen az önce konuştun mu?” dedim. Kedi de “Evet, artık bizi anlayabiliyorsun.” dedi. O an beynim resmen yandı. İnsanları duyamıyordum ama hayvanları duyabiliyordum. Çok garipti ama aynı zamanda biraz ilginçti.
Sonra mahalledeki köpeklerle falan konuşmaya başladım. Onlar bana bayağı değişik şeyler anlattı. Mesela biri “Şu adam her gece gizlice yemek bırakıyor.” dedi. Bir kuş da parkta ağaçların kesileceğini söyledi. Sanki gizli bir dünyaya girmiştim. Ama yine de insanların sesini duyamamak çok zordu. Annemle konuşamamak en kötü tarafıydı. Ona yazı yazarak anlatmaya çalıştım ama tam anlamadı. Yine de vazgeçmedim. Bizim köpek annemin dikkatini çekmeye çalıştı, annem de beni biraz daha ciddiye almaya başladı.
Zamanla alıştım aslında. Eski gibi değildi ama tamamen yalnız da değildim. Çünkü artık hayvanlarla konuşabiliyordum. Belki tuhaf ama bence bu da bir şekilde güzel bir şeydi.