Bir gün sabah uyandım. Annem bana hareketler yapıyordu ama sesini duyamıyordum. Herhalde annem kendi kendine konuşuyor sandım. Babam bana tost yapmıştı, onu yedim. O sırada annem ve babam yine içlerinden konuşuyor gibiydi.
Saate baktım, saat 11.30’du. Koşa koşa okula gittim. Okulun bahçesinde Best vardı. Onun sesini duyabiliyordum. Bana “Günaydın, Zeynep.” dedi. Çok şaşırdım çünkü genelde havlar. Şaşkın bir şekilde sınıfa girdim. Arkadaşlarım bana bir şeyler söylüyordu ama hiçbirini anlamıyordum. Sadece teneffüs zilini duyabiliyordum.
Derste öğretmen tahtaya bir şeyler yazdı. Ben de onu izledim. Arkadaşım beni dürttü. Herkesin defterini çıkardığını anlayınca yazı yazacağımızı fark ettim. Yazdık ve teneffüs oldu. Hemen hayvanların yanına koştum. Tavşanlar bana hep yanlarına kuşların geldiğini söylüyordu. Gerçekten gözlerime inanamadım.
Sonra koşa koşa eve gittim. Yerde sürü hâlinde karıncalar gördüm. Bana, “Bize yardım eder misin?” dediler. Elimdeki yemekleri alıp yuvalarına götürdüm. Ardından eve gittim, uzandım ve uyudum. Ailem konuşurken onları dinleyerek uykuya daldım.