Yetişkinler ile sohbet etmeyi pek sevmem. Çünkü sürekli aynı soruları sorarlar: “Okul nasıl?” “İyi.” derim dışımdan, ama içimden “Nasıl olacak dört duvarlı bir bina.” derim. En sevmediğim soru ise “Büyüyünce ne olacaksın?“dır. Dışımdan “Polis.” derim ama içimden “Yav ne bileyim ben? Susam kadar çocuk, işim yok bunu mu düşüneceğim?!!!” derim.
O gün Şaban dayı ile sohbet ettik. Akşam yatağımda “Keşke bir gün herkes kendi mesleğini değiştirse…” dedim. Sabah uyandım her zamanki gibi zorla tabii… Kahvaltıda gevrek yemek istiyordum. Babam bunu reddetti. Bu yüzden gevreği çekiştirip durduk.
Annem ve babam önce kendileri işe gidiyor, sonra beni bırakıyorlardı. Annem doktor, babam mühendis ama şaşırtıcı bir durum oldu; babam hastaneye, annem ise babamın ofisine gittiler. “Anne, baba, siz meslek mi değiştirdiniz?” diye sordum. Güldüler. Aman gülsünler zaten. Şaban dayı polis, İbrahim dayı öğretmen, Ersin amca bakkal, Ümran Hanım şef, Zekiye abla çiftçi, Görkem Bey mimardı. Herkes iş değiştirmişti. “Fırına gidip poğaça mı alsam?” diye düşündüm ama o da ne? Fırının başında İbrahim dayı vardı. Poğaça yapamıyor, ekmek pişiremiyordu. Hemen poğaçadan vazgeçip sınıfa girdim. Öğretmenim de Şaban dayı olmuştu. O gün hiçbir şey öğrenemedim, bir hayat dersi dışında; bizimkiler meslek değiştirirse: BU İŞ OLMAZ!