Bir gün aniden kimseyi duyamaz oldum. Ama hayvanların ne söylediğini anlayabiliyordum. Bu yüzden artık onlardan korkmuyordum. Neden bizden korktuklarını ve neden kaçtıklarını anlıyordum.
Ama annemi, babamı ve kardeşimi anlayamıyordum. Onlara cevap verememek beni çok üzüyordu. Sanki hayvanların arasında yaşamak zorundaymışım gibi hissediyordum.
Bir kaplanı ya da aslanı anlayabiliyordum ama kendi ailemi anlayamıyordum. Bu da hayatımı çok zorlaştırıyordu. Arkadaşlarımla konuşamıyor, ailemle iletişim kuramıyordum.
Hayvanları anlamak güzel ama yeterli değildi. Çünkü hayvanlar içgüdüleriyle hareket eder. İnsanlar ise düşünür, konuşur, tartışır ve birlikte eğlenir. Bu yüzden insanları anlayabilmek çok daha önemliydi.
(Visited 15 times, 1 visits today)