O akşam eve geldiğinde annem mutsuzdu. Nedenini merak ettim ancak sormaya halim yoktu. Bütün gün koltuktan ayrılmadım. Yemeğimi orada yedim, ödevimi orada yaptım, diğer her şeyimi. Ancak çok yorgunum hala. Muhtemelen uyuşuk olunca uykulu oluyorsun. Tam uykuya dalacakken bir “Pof” sesiyle uyandım. Babam da mutsuzdu. “Neyse” derken anneannem ve kuzenim de bir karış suratlarla eve girdi. Yok artık! Dayanamadım hemen sordum, “Ne oluyor size”. Sorumun cevabı topluca bir “Of” oldu. “Haydi söyleyin!” dediğimde her şey açığa çıktı. Yeni işlere başlamış herkes! Onlar da tabi! Onlarda tabi! Işıltılı ve harika bir fikrim vardı! Hemen başladım. Anneanneme kasiyer olmayı öğretmem gerekiyordu. Bunun için bir oyun yaptık.
– Ben : Merhaba!
– O: Hoş geldiniz.
– Ben: Bunları alabilir miyim?
– O: Evet.
– Ben : Tamam.
– O : Şey.. Eeee. Şu temassız şeyden var mı?
Hemen baştan aldım. Artık Anneannem çok iyiydi. Herkese aynısını yaptım ve bir not aldım!
NOTLAR:
Kuzen: Ressam – Aslında öğretmendi.
Baba: Yazar – Aslında mühendisti.
Annem : Çiçekçi , oyuncakçı – Garip bir işi vardı.
Anneannem : Kasiyer – Aslında terziydi.