Sabah uyandım ve arkadaşlarımla buluşacaktım. Buluşma yerine gittim; her şey iyi gidiyordu. Onlara yeni aldığım çantayı gösterdim ve nasıl olduğunu sordum. Güzel olduğunu ve beğendiklerini söylediler ama başlarının üstünde yazan yazılar bunu yansıtmıyordu. Yazılarda kötü bir zevkimin olduğu yazıyordu.
“Gerçekten böyle mi düşünüyorsunuz?” diye sordum. Bana öyle bir şey demediklerini söylediler. O an anladım ki o yazılar onların gerçek düşünceleriydi ve benim bunu görebildiğimi bilmiyorlardı. Bu durum bana iyi bir şey gibi geldi. İnsanların ne düşündüğünü görebilmek, doğruyu söylemedikleri sürece hatalarımı fark edebilmemi sağlıyordu.
Onlara, gerçek düşüncelerini görebildiğimi söylersem bana inanmayacaklarını düşündüm. Bu yüzden söylememenin en iyisi olduğunu düşündüm.Yine de bu yeteneğim bazen beni düşündürüyor. İnsanların gerçek düşüncelerini görmek hem güçlü bir his hem de sorumluluk gerektiriyor. Artık daha dikkatli davranmam gerektiğini biliyorum çünkü bazı şeyleri bilmek, her zaman kolay değil. Yine de doğruyu görebilmek bana kendimi geliştirme ve daha bilinçli kararlar alma fırsatı veriyor. Bu yüzden bu yeteneğimi hem kendim hem de başkaları için faydalı şekilde kullanmaya karar verdim.