Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Annem beni arabayla duraktan almaya geldi. Arabaya bindiğimde annem beni sıcak karşıladı ama ben hâlâ çok huzursuzdum.
Arabada dışarıyı seyrederken ara sokakta bir cinayet gördüm. Tam o sırada adamla göz göze geldik ve adam bir anda ortadan kayboldu. Annem ise hiçbir şey görmemişti.
Eve vardığımızda hemen uyumaya çalıştım ama uyuyamadım. Arkadaşlarıma mesaj yazdım: “Uyumayan var mı?” Herkes geç uyuduğu için mesajıma baktı. Sonra olanları anlattım ve bizim evde buluşmamızı söyledim.
Herkes apartmanın önüne gelince bir plan yaptık. Olay yerine gidip durumu araştıracak ardından polise bildirecektik. Yola çıktık. Yol çok uzundu, yürürken sohbet ettik. Ara sokağa geldiğimizde kimse yoktu. Ceset bile ortada yoktu. Arkadaşlarım “Şaka mı yapıyorsun?” dedi. Ben ise yola devam ettim.
Ardından yolda kocaman bir kan göleti olduğunu fark ettik. Kan izlerini takip ettik ama izler ormana doğru gidiyordu. Korkup polisi aradık. Polis nihayet geldi ve hep birlikte ormanın içine doğru ilerledik. Her yer zifiri karanlıktı. Bir arkadaşımızın yanımızda olmadığını fark edince daha da korktuk.
Polisler bize “Hemen ormandan çıkın. Biz arkadaşınızı bulup katili yakalayacağız.” dedi. Hepimiz evlerimize gittik.
Ertesi gün uyandığımızda tekrar ormana gittik fakat orman kapatılmıştı. O günden sonra ne katilden ne de arkadaşımızdan bir daha haber alabildik.