Bugün bir şeyin farklı olduğunu hissettim ama ne olduğunu fark edemedim. Sonra kahvaltı yaparken aklıma bir fikir geldi ve annem bir anda “Fikrin çok güzelmiş.” dedi. Ben de şaşırıp kaldım ve anneme, “Ben daha fikrimi söylemedim, nereden biliyorsun ne düşündüğümü?” diye sordum.
Annem bana anlattı ki bugün çok özel bir günmüş ve sadece beş yılda bir oluyormuş. Bu günde herkesin fikirleri kısa cümlelerle, kafamızın üstünde baloncuk içinde görünüyormuş. Ben bunun hakkında hiçbir şey bilmediğim için donup kaldım. Böyle bir gün olduğu için evden çıkmak istemedim çünkü dışarıdaki kimsenin, hatta ailemin bile fikirlerimi görmesini istemiyordum. Bu yüzden tüm gün odamda kalmayı planladım ama annem izin vermedi.
Ben de kendimi oyalamaya çalıştım. Odamda oyun oynadım, duşa girdim, sonra televizyon izlemek istediğimde kafama bir battaniye koydum. Aynı şeyi kitap okurken ve ödev yaparken de yaptım. Böylece kimse fikirlerimi göremezdi. Yemek yerken ise ne olur ne olmaz diye, yemeği beğenmezsem diye kafama yedi tane battaniye örttüm.
Neyse ki gün sonunda uyudum; yoksa dayanamazdım.