Bora, 34 yaşında, bir kız çocuğu olan bir babaydı. Kızının efendi, saygılı bir adamla evlenmesini istiyorssssssdu. Bir gün kızı eve gelip “Baba, bir erkekle sevgili oldum,” dedi. Bora meraklandı: Nasıl bir adam? Ne iş yapıyor? diye düşünmeye başladı.
Aylar geçmişti. Bir gün genç adam, ailesiyle birlikte Bora’nın evine kız istemeye geldi. Bora, bu ziyareti önceden bildiği için bir gece önce bir dilekte bulunmuştu: “Keşke insanların düşündüklerini okuyabilsem.” Sabah olduğunda bir anda içeriden kızının düşüncelerini duymaya başladı. Şaşkına dönmüş bir şekilde salona yürüdü ve kızını gördü. Kızı içinden “Hadi gelsinler artık…” diye mızmızlanıyordu. Yaklaşık iki dakika sonra misafirler geldi. Önce çocuk içeri girdi ve Bora’nın elini öptü. O anda Bora, gencin iç sesini duydu: “Bu adam da ne böyle…”
Bora duydukları karşısında sinirlense de tepkisini belli etmedi. Aradan on dakika kadar geçmişti ki misafirlerden biri kızından kahve istedi. Kız mutfağa gidip kahveyi hazırlamaya başladı. Bora bu fırsatı kaçırmadı; gizlice gidip damadın kahvesine tuz koydu. Kız kahveleri getirip dağıttı. Genç adam kahveden bir yudum alır almaz tükürdü. Bu olay üzerine Bora ona sert bir çıkış yaptı. Sonunda, yine de kızını verdi.
Ertesi sabah uyandığında ise düşünce okuma yeteneği kaybolmuştu.