Bir anda hayatım nasıl mı değişti? Bir sabah her zamanki gibi uyanıp kahvaltı için annemin yanına indim ancak annemin söylediği hiçbir şeyi anlamıyordum. Bir anda köpeğimin, annemin ona yemek vermediği için mırıldandığını duydum. Şöyle diyordu: “Her zaman sen ye tabii, bizi düşünen yok ki.” O anda o kadar şaşırdım ki bir an rüyada olduğumu düşündüm. Tabii iki üç dakika sonra bunun gerçek olduğunu anladım. Artık insanları değil, hayvanları anlayabiliyordum.
İlk başlarda bunun harika olduğunu sandım ama öyle değilmiş. Okulda kimsenin ne dediğini anlamıyordum ve kimse de beni anlamıyordu. Herkes bana “hayvanlarla konuşan kız” demeye başladı. Birkaç gün sonra evden kaçmaya karar verdim. Çünkü annemin beni akıl hastanesine yatıracağını düşünüyordum. Köpeğimi alıp bir akşam evden kaçtım. Köpeğimin yön tarifleriyle çok güzel bir ormana geldim. Burada kendimi güvende ve herkes gibi hissediyordum. Ayrıca köpeğim de çok mutlu görünüyordu ve bu beni mutlu ediyordu.
Ta ki bir grup avcının hayvanlara saldırdığı ana kadar. Kurtarabildiklerimizi kurtardık ancak geri kalanlara bir şey yapamadık. Bir gün sonra avcılar gitmişti. Ortalıkta yaşayan biri kalmış mı diye bakarken çalıların altından bir ses geldi. Baktığımda yavru bir maymun vardı. Çok zayıf düşmüştü. Hemen bir şekilde onu beslemeyi başardım. Çok hızlı büyüyordu. Artık burada çok güzel bir hayatım var ve burada çok mutluyuz.