Bir sabah arkadaşım gelince onunla konuşamıyordum. Çünkü söyleyeceğim şey kafamın üstünde yazıyordu. İnsanlar üzgündü. Çünkü konuşmak yerine beyinleri çalışıyordu. Bu olay bize belaydı. Artık sinirlendik. Biz konuşamıyorduk. Beynimiz konuşuyordu. Bu işe bir yol bulmaya çalışıyorduk ve bulduk. Artık konuşmayacaktık. Eğer konuşursak kağıda yazıyorduk. Ama yine de üzgündük. Çünkü konuşamıyorduk. Mutlu olmaya çalıştık. Ama olamadık. Çünkü sorunu halledemedik. Sonunda mutlu olduk. Çünkü çözümü bulduk. Çözüm birbirimizi dinlemekti. Böylece çok mutlu olduk. Acayip mutlu olduk. Ne diyeceğimizi bilmiyorduk.
(Visited 8 times, 1 visits today)