Bir sabah uyandığımda hava çok kötüydü. Telefon, yağmur yağmayacağını gösteriyordu, bu yüzden annem beni okula götürmedi. Biraz arkadaşlarımla konuştuktan sonra yağmur yağmaya başladı. “Aaa!” diye çığlık attım, çünkü yağmur yerine kelimeler düşüyordu. Pencereden baktığımda, kelimeler insanların üzerine düşünce onların yok olduğunu gördüm.
Cesurca elime şemsiyemi alıp dışarı çıktım. Bir baktım ki “Yardım” yazıyor! Hemen bir roket yapıp uzaya gittim. Ve ne göreyim… Uzaylılar şaka olsun diye kelimeleri Dünya’ya atıyordu! Onları durdurdum ve yağmuru geri getirdim. Böylece herkes çok mutlu oldu ve yok olan insanlar geri geldi.
(Visited 1 times, 1 visits today)