O sabah erkenden uyandım. İçimde farklı bir his vardı. Dün gece biraz üzgün uyuduğum için böyle hissettiğimi düşündüm. Sonra fark ettim ki bu his kötü değildi. Bazen duygularımızı kontrol etmekte zorlanırız, yardım almak istemeyiz, kimseyle paylaşmayız; bazen de sadece bekleriz.
Evde yalnızdım. Kendime kahvaltı hazırladım. Hava yağmurluydu. Camı açıp toprak kokusunu içime çektim. Annemin benim için aldığı ve çok merak ettiğim kitabı okumak için camın kenarına oturdum, yağmur sesinin eşliğinde okumaya başladım. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım, kitap çok heyecanlıydı. O sırada kapı çaldı. Elimdeki kitabı bırakıp kapıyı açtım. Şok olmuştum, kapıdaki kişi bendim. Üzerinde dün giydiğim kıyafetlerin aynısı vardı. Bir an rüyada olduğumu düşündüm. Sonra benimle konuşmaya başladı. Çok şaşkındım, dünkü ben karşımdaydı. Benimle bazı konuları konuşmak için gelmişti. İçeri davet ettim, kahve hazırladım. Karşılıklı oturup sohbet etmeye başladık. Beni bazı konularda uyarmak, bazı konularda da tebrik etmek için geldiğini söyledi. Dün kardeşimle tartışmış ve ona çok bağırmıştım. Bunun yanlış olduğunu, biraz uzaklaşıp sakinleştikten sonra konuşmamız gerektiğini, benim büyük olduğum için ona yol gösterici olmam gerektiğini söyledi. Çok haklıydı aslında. Düşününce kendimi kötü hissetmiştim. Annemin benim için söylediklerini anlamaya başladım.
Sonra beni tebrik etti. Hayvanlara karşı ne kadar hassas olduğumu, onlar için dışarıya su ve yemek bıraktığımı, okulda sorumluluklarımı yerine getirdiğimi, anneme yardım ettiğimi, ihtiyaç sahibi insanlar için para biriktirdiğimi tekrar hatırlattı.
Bana çokça öğüt verdi. Hayatım boyunca yerine getirmem gereken sorumluluklarımı, duygularımı nasıl yöneteceğimi anlattı. İyi, dürüst, çalışkan ve topluma faydalı bir insan olmak için tavsiyelerde bulundu. “Artık gitmem gerekiyor.” dedi. Üzüldüm. Keşke hep benimle kalsaydı ve beni hep kontrol etse diye düşünürken omzuma dokundu ve istersem her şeyin üstesinden gelebileceğimi söyledi. Dünkü ben bana sımsıkı sarıldı ve gitti.