O sabah uyandığımda annemin başının üzerinde “Umarım geç kalmaz.” yazan küçücük bir yazı gördüm. Önce gözlerime inanamadım ama sokağa çıktığımda her şeyin değiştiğini fark ettim. Artık herkesin ne düşündüğü, başlarının üzerinde şeffaf balonlar içinde kısa cümlelerle görünüyordu.
Okula giderken bindiğim serviste durum çok komikti. Kimsenin ağzı açılmıyordu ama başlarının üzerinde “Keşke tatil olsa” veya “Acaba sınav zor mu?” gibi yazılar uçuşuyordu. Arkadaşım Elif ile karşılaştığımızda ona gülümsedim. Onun başının üzerinde “Bugün çok neşeli görünüyor.” yazdığını görünce içim ısındı.
Eskiden insanlar bazen birbirine yalan söylerdi ama artık bu imkânsızdı. Düşünceler bu kadar görünür olunca herkes birbirine karşı daha nazik ve dürüst davranmaya başlamıştı. Kötü bir şey düşündüğümüzde hemen mahcup oluyorduk.
Akşam eve döndüğümde, dürüstlüğün dünyayı ne kadar sessiz ama huzurlu bir yere dönüştürdüğünü fark ettim. Maskeler düşmüş, kalpler konuşmaya başlamıştı. Belki de kelimelere hiç gerek yoktu; sadece birbirimizi anlamak yetiyordu.