Duyulan hayvanlar ve duyulmayan insanlar

Bir gün sabah kalktım, elimi yüzümü yıkadım. Her zamanki gibi kedim yine benden mama isteyip “Miyav!” diyecekti ki bir de ne duyayım. Kedim “Yemek ver!” diye bağırıyordu. Üstümü giyinmek için tam odama gidecektim ki camdan bir ses geldi. “Ay, bir sürü iş var. Şimdi de ağaçtan dal toplayıp yuva yapmam lazım.” dedi. Bir de ne göreyim, bu cümleleri söyleyen kişi aslında kuşmuş. Gözlerime inanamadım, hayal gördüğümü sandım. Kahvaltı ettim ve evden hızlıca çıkıp bisikletime bindim. Yolda giderken çok araba vardı ama garip bir şekilde hiçbir insan ya da başka bir şey duyamıyordum, hayvanlar hariç. Yolda bir kedi gördüm, “Biraz açım, yemek verir misin?” dedi. Hemen oradan uzaklaştım. Okula varmıştım sonunda. Okulumda çok bir değişiklik olmadığı için okulumdan sonrasını anlatacağım. Okuldan sonra eve dönerken bir köpek gördüm. Bana  “Açım, bana verebileceğin bir ekmek var mı?” dedi. O sırada aklıma yolda giderken belki acıkırım diye aldığım simit geldi. Hemen bir parça koparıp verdim köpeğe. Bana “Sağ ol, bugün idare ederim bununla.” dedi. Eve gittim ve uyudum. Uyurken de “Acaba bir doktora mı görünsem?” dedim içimden.