Bir sabah uyandığımda her şey normaldi ama bir şey hariç: gözlerim. Normalden çok daha iyi görüyordum. Yatağımdan kalkıp dışarı baktım; teleskopla baksam bile aynı şeyi görürdüm. Ağaçlar, insanlar, binalar… her şey sanki büyümüştü ve çok yakındı.
Mutfağa gidip olanları anneme anlattım. Meğerse onlar da her şeyi çok net görebiliyordu. Birden fark ettim ki herkesin gözleri gelişmişti.
Okula vardığımda arkadaşlarımın da durumunun farklı olmadığını gördüm. Hatta bazı arkadaşlarımız uzayı bile görebiliyordu. Bir süre bu yeni gücümüzle eğlendik ve birbirimizin görme limitlerini test ettik.
Derslerde tahtayı görmek biraz sorun oldu; bu yüzden bütün sınıf en arkaya oturdu. Öğretmenlerimiz, görme gücümüzü nasıl kontrol edebileceğimizi anlattılar.
Eve döndüğümde artık görme gücümü nasıl yönlendireceğimi biliyordum. Ertesi gün ise güçlerimiz kaybolmuştu ama bu kısa süreli deneyim bana görmenin değerini çok daha iyi öğretti.