Bir gün okula gitmek için otobüse bindim. Durakta indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk hissettim. Okula vardığımda bir yandan yağmur, bir yandan hortum vardı. Okulun içi sıcaktı ama bir anda güneş bir arada yanıyor, bir anda sönüyordu; bu durum oldukça garipti.
Ne yazık ki o gün çok ders işleyecektik. Daha üçüncü derste bir anda yağmur ve hortum kesildi, yerini yoğun kar yağışı aldı. Okul bitince otobüse binip eve dönerken sanki bir dengeye girmiş gibiydim. Aynı sokaktan geçerken, sokak lambasının yanında yine aynı kişi, aynı kıyafetlerle duruyor ve bana bakıyordu. İlk görüşümde umursamamıştım ama ikinci görüşümde bunun bir tesadüf olmadığını anladım.
Ertesi sabah okula tekrar gittiğimde adam yine aynı yerde, lambanın yanında duruyordu; hem evimizin hem de okulun önündeki lambaların yanında vardı. Hava çok erken olduğu için hâlâ simsiyah, güneş doğmamıştı. Adamı görünce artık takip edildiğimi fark ettim. Otobüs çoktan gitmişti ve etraf ıssızdı. Adam bana doğru bakıyordu ve gülümsemesi oldukça korkutucuydu. Hemen okula doğru koşa koşa gittim, adam da beni takip ediyordu. Bir anda yağmur başladı. Okula girince güvenlikçilere durumu anlattım ama adam çoktan gitmişti. Okulun içine saklandım ve yarım saat sonra ders başladı. Arkadaşlarım geldi ve derse başladık.
O döngüden çıkmanın yolu adamla konuşmaktı. Okul bitince bütün cesaretimi toplayıp otobüse bindim ve evimizin önündeki lambada adamla konuştum. Meğerse adam bana şemsiyesini vermeye çalışıyormuş; çünkü sabahları ve akşamları çok yağmurlu oluyormuş ve hortum çıktığında, 40 kg’ın altındaki kişiler uçurup götürülebilirmiş.
Adam beni uyarmaya çalışıyormuş ve yardım etmek istiyormuş. Ona çok teşekkür ettim ve yoluma devam ettim. Böylece o korkutucu döngü son buldu.