Bir sabah yatağımdan kalktım. Perdeyi açmadan önce tuvalete gidip elimi yüzümü yıkadım. Ardından odama dönüp kıyafetlerimi değiştirdim. Odaya ışık girsin diye perdeyi açtım ama beklediğim gibi aydınlanmadı.
Önce yağmur yağıyor sandım. Fakat gökyüzündeki kara bulutlardan yağmur yerine kelimeler yağıyordu. Kelimeler insanların üzerine düştüğünde farklı etkiler yaratıyordu: Bazıları can yakıyor, bazıları hasta olanları iyileştiriyor, hasta olmayanları ise mutlu ediyordu.
Bunu anneme göstermek istedim ama hâlâ uyuyordu. Onu uyandırmak istemedim. Merakıma yenik düşüp montumu giyerek sessizce dışarı çıktım.
Dışarıda fark ettim ki düşen kelimeler, eğer insanların kötü anılarını hatırlatan kelimelerse canlarını daha çok yakıyordu. Bazı kelimeler kafama da düştü ama çok hızlı oldukları için ne yazdıklarını göremedim. Yine de içimde garip bir mutluluk vardı.
Uzaklara dikkatlice bakınca bazı kelimeleri seçebiliyordum. “Kaybetmek” kelimesini gördüm. O kelime birinin başına düştüğünde, o kişi yere yığılıp acı içinde inlemeye başladı. Sonra benim başıma düşen kelimeyi fark ettim. Yanlış görmediysem “sevgi” yazıyordu. O kelime başıma düştüğünde içim ısındı.
Ancak bu kelime yağmuru çok tehlikeliydi. Çünkü sevmediğin ya da seni üzen bir kelime başına düşerse seni yaralayabilirdi. Daha fazla risk almamak için eve geri döndüm.
Bu kelime yağmuru iki gün boyunca sürdü ve ne yazık ki bazı insanlar ağır yaralandı.