Normal bir okul sabahı uyandım ve okula gidecektim. Fakat bir şey vardı. Ben saçları dalgalı, pembe tel takan tatlı bir kızdım. Nedenini bilmiyordum. Bu okulda herkes benimle dalga geçecekti. Ben içten çalışkan ama dıştan çalışmayı sevmeyen biriydim. Arkadaşlarım benimle telefonda oyun oynamak isterken ben “İşim var, bir sonraki sefer.” diyerek ortamdan kaçmaya çalışırdım ve o sürede ders çalışırdım. Zor bir soru çözünce de “Sen bunu nasıl yaptın? Bunu çözebilmen için bayağı bir çalışman gerekiyor.” falan derlerdi çünkü ben eve gidip her gün tekrarlarımı yapıyordum.
Okula üzgün üzgün yürüyerek giderken tanımadığım kişiler bana tuhaf tuhaf bakıyordu. Bu çok rahatsız edici bir durumdu. Sınıfa vardım ve sınıfın en hoş, nazik, kibar öğrencisinin siyah kıyafetler giydiğini ve siyah far gibi şeyler sürdüğünü gördüm ve içten içe “Ben çok normalim.” dedim.
Çünkü onu hiç böyle görmeye alışık değildim ve bizim dış görünüşlerimizin kişiliklerimizle aynı olmadığını ve arkadaş seçerken sadece dış görünüşe bakmamayı öğrendik ve ömür boyu kendime güvenip öyle gezdim çünkü dış görünüşüm umurumda bile değildi.