Bir sabah uyandığımda etrafımdaki sesleri duyamadığımı fark ettim. Hemen mutfağa annemin yanına gitmek için yatağımdan kalktım tam merdivenlerden inerken köpeğim Pablo’yu gördüm. Bana bakarak “Günaydın abi “dedi. Uykulu ve endişeli olduğum için yanlış duyduğumu düşündüm. Annemin yanına gittim. Annemin dudakları oynuyordu, bana bir şeyler söylüyordu ama ben duyamıyordum. Bir süre sonra geçer diye düşündüm ve okula gittiğim. Okul da öğretmenim ve arkadaşlarım konuşuyordu ama yine ben duymuyordum.
Çok korkmaya başladım ve öğretmenime söylemek için yanına giderken, okulumuzun köpekleri Beş ve Tepe’yi gördüm ve onlarda bana Pablo gibi “Günaydın” dedi. Bir gariplik vardı sadece hayvanları duyabiliyor olabilir miydim? Hemen okulumuzun bahçesine çıktım. Oradaki tavşanların yanına gittim ve “Beni duyabiliyor musunuz? Sanırım ben sizlerle konuşabiliyorum” dedim. Onlar da bana “Evet Uzay seni duyabiliyoruz” dediler. Çok şaşırdım, hayvanlar konuşabiliyordu ve kimseyi duyamıyorken onları duyabiliyordum. “Nasıl olabilir böyle bir şey” dedim. Beyaz tavşan bana gülümsedi ve “Aslında hep konuşabiliyorduk ama sen şimdi bizi anlıyor ve duyabiliyorsun” dedi.
O gün tüm günümü okulumuzun ve evimizin bahçesinde geçirdim. Her gün gördüğüm kuşlar, kediler ve köpeklerle konuştum ve hayvanlar hakkında birçok yeni şeyler öğrendim. Mesela her sabah evimizin bahçesindeki kuşların sesi ile uyanırım, artık onların neden her sabah öttüğünü daha iyi anlıyorum, birbirlerine “Günaydın, güneş doğdu” demek içinmiş. Ayrıca bana teşekkür ettiler, bahçemize onlar için yaptığımız evde çok mutlu olduklarını söylediler. Bende çok mutlu olmuştum. Çünkü her zaman merak ederdim, bir kediyi sevdiğim zaman ya da bir köpeğe yemek verdiğim de mutlu oluyorlar mı acaba diye. Eve döndüğüm zaman hemen köpeğim Pablo’nun yanına gittim ve onu çok sevdiğimi söyledim ve bizimle birlikte yaşamaktan mutlu olup olmadığını sordum. Çok mutlu olduğunu ve bizi çok sevdiğini söyledi. Hayvanların ile konuşmaktan çok mutlu olmuştum. Onlarında duyguları, düşünceleri olduğunu çok daha iyi anlamıştım ama bir yandan da insanların sesini bir daha duyamamaktan çok korkuyordum.
Ertesi sabah uyandığımda artık annemin sesini duyabiliyordum ve Pablo’nun kini de. Artık hayvanları çok daha iyi anlayabiliyordum.