Yatağımdan kalkıp annemin yanına gittim. Ancak annemi duyamadığımı fark ettim. Durumu anneme anlattım. Annem bana kâğıda yazarak “Ama ben seni duyuyorum.” dedi. Ben de “Tamam.” diyerek odadan çıktım ve etrafı dolaşmaya başladım.
Aslında etraftaki insan seslerini duymamak beni biraz sevindirmişti. Çünkü gün içinde çok fazla gürültü oluyordu. Ancak bir süre sonra hayvanlarla konuşabildiğimi fark ettim. İlk başta bu durum çok ilgimi çekti. Fakat zamanla hayvanlarla konuşmanın, insanlarla konuşmak kadar keyifli olmadığını anladım. Çünkü arkadaşlarımı duyamıyordum.
Bu yüzden hayvanlara, “Beni eski hâlime döndürebilecek bir hayvan var mı?” diye sordum. Hayvanlar, “Evet, var.” dediler. Ben de “Peki, onu nerede bulabilirim?” diye sordum. Hayvanlar, “Okyanusa gitmelisin. Orada balinaların en bilgesini bul. O sana yardım eder.” dediler.
Bunun üzerine okyanusa doğru yolculuğa başladım. Aslında hiç korkmuyordum. Çünkü yol boyunca hayvanlarla konuşarak onları bana zarar vermemeleri için ikna ediyordum.
Sonunda okyanusa ulaştım ve bilge balinayı buldum. Ona, “Beni iyileştirebilir misin?” diye sordum. O da “Evet.” dedi. “Peki, nasıl?” diye sorduğumda, “Bir iksirle. Şansına, gerekli tüm malzemeler bende.” dedi.
Hemen iksiri hazırladı. İksiri içtim. Daha sonra bana, “Etkisini yarın göreceksin.” dedi. Ben de eve dönüp uyudum.
Sabah uyandığımda iksirin etkisini göstermeye başladığını fark ettim.