Bir sabah uyandım. Annem ve babam henüz uyanmamıştı, bu yüzden kendi başıma yumurtamı koyup oyuncaklarımla oynamaya başladım.
Birkaç saat sonra annem uyandı ve yanıma geldi. Konuşmaya başladı ama bir anda onun sesini duyamaz oldum. O sırada odama bir köpek girdi ve bana,
— Merhaba Kerem, günaydın, dedi.
Duyduğuma inanamadım. Anneme neler olduğunu bir kâğıda yazarak anlattım ve böylece anlaştık. Sonra köpekle birlikte odama geçtik ve sohbet ettik.
Öğlen, babam ve annem arkadaşlarına gidiyordu. Bu yüzden ben anneannemin evine, kuzenim Uras ile oynamaya gittim. Oraya vardığımda yanımda tek konuşabildiğim köpek vardı. Uras’ın konuştuklarını anlayamadım ama muhabbet kuşumuzun her kelimesini duyabiliyordum. Bu özellik beni çok mutlu etti, insanları anlayamasam bile hayvanların ne dediklerini duymak çok iyiydi.
Akşam olmadan önce Uras’la birlikte etraftaki tüm hayvanlarla konuştum. Ama sonunda bir anda bu özelliği kaybettim. Üzülmedim çünkü insanları anlama gücümü geri kazanmıştım. Bir anda hem insanlarla hem de hayvanlarla iletişim kurabilmek çok güzeldi. Bu günü asla unutmayacağım.