Klasik bir gündü güneşli yaz günüydü. Günlük rutinlerimi yaptım okula gittim, gerçek dostlarımla mükemmel bir gün geçirdikten sonra uyumaya hazırlanıp uyudum.
Sabah uyandığımda bir terslik hissetmedim ama annemin yanına gidince kafasında birkaç kelime var ve yuvarlak vardı kelimeleri okuduğunda ise yemek tarifi vardı. Yemek tarifi mi? Pek takmadım ve çantamı alıp otobüse bindim şaka gibiydi herkeste kelimeler vardı ve bir de yuvarlaktı: birkaç kişide kahvaltı diğerlerinde okul ödevi… Kafam gerçekten karışmıştı arkadaşıma bunları görüp görmediğini sordum deli olduğumu düşündüğünü görmüştüm. Sanırım cevap hayırdı. Okula varmıştık ve gerçek sandığım arkadaşlarımın başlarının üstündeki kelimelere bakakalmıştım benim için berbat düşünüyorlardı. Biri, iki yüzlü olmamı diğeri tipimle dalga geçiyor diğeri ise maddi durumumda ciddi olamazlardı. Bunca yıl kandırılmıştım yanlarına gittiğim zaman ise yüzüme gülüyorlardı. İki yüzlü olan ben miydim şimdi? Onlarla konuşmak dahi istemiyordum yüzlerine bakmadan ilerledim. Günü bitirmiştim sonunda. Yoldaki kişilerin bile ne düşündüğünü görmüştüm artık kafayı yiyecektim herkesi bu kadar net tanımak beni rahatsız ediyordu veya bir insanın benden gizlisi olamayacak mıydı?
Babamı gördüğümde benim ne kadar gurur verici olduğumu düşünüyordu işte bunları görmek hoşuma gidiyordu yani aslında her şeyi bilmek çok da iyi değildir. Evet insanların gerçek yüzünü görüyorsun ama kendin hakkında yalan olabilecekleri de görüyor ve kafama takıyorum belki de her şeyin normal olması iyi olacaktır.