Bir sabah uyandığımda, apartmanımdaki herkesin bir duyuyu olağanüstü derecede yoğun hissettiğini fark ettim. Tıpkı benim, önceki gece boyunca nedensizce her şeyi işitmem gibi, en küçük fısıltıyı bile duyabiliyorlardı. Birinci kattan on beşinci kattaki konuşmaları duyabildiğim için sabaha kadar uykusuz kalmıştım ancak bu konuşmaları duyan tek kişi ben değilmişim. Sabah uyandığımda, on sekizinci kattaki komşum gece boyunca çıkardığım sesler nedeniyle benden şikâyetçi olmuştu. Oysa ben sadece uyumuştum. Demek ki o gün işitme duyularımız o kadar gelişmişti ki herkes bir şeyler duyuyordu.
Kafamı bu seslerden uzaklaştırıp biraz dinlenebilmek için parka gitmeye karar verdim ve parka doğru yürümeye başladım. Kuş cıvıltıları ve ağaçların hışırtısı kafamın içinde yankılanıyordu ancak bunun dışında yarım saat boyunca hiçbir ses duymadım. Tam oturup dinleneceğim sırada, göremediğim ama çok yakından gelen bir çığlık duydum:
“Yardım edin, çabuk! Bir hırsız cüzdanımı çaldı, kaçıyor!”
İyi ki o gün işitme duyum çok gelişmişti çünkü kaçan hırsızın ayak seslerini duyup onu yakalamam uzun sürmedi. Kıza cüzdanını geri verdiğimde bana büyük bir minnettarlıkla teşekkür etti.
Neyse ki aynı gece, mucizevi bir şekilde bu olağanüstü işitme durum herkes için sona erdi ve ben de sessiz, huzurlu ve mutlu bir şekilde uyuyabildim. O günden çıkardığım ders şuydu: Çok iyi işitmek bazen baş ağrısına ve tartışmalara yol açsa da kimi zaman sorunlara çözüm olabilecek bir avantaj hâline gelebilir.