O sabah uyandığımda aynaya baktım, bir de ne göreyim! Kahverengi saçlı, yeşil gözlü ve çilli biri karşımda duruyordu. Çok şaşırdım. Ancak günü böyle geçirmeliydim. Açıkçası görünüşümü sevmiştim. Her zamanki gibi hazırlandım ve kahvaltı yaptım. Okula gittiğimde herkes benim gibiydi. İç görünüşleri dışlarında yer alıyordu.
Bence böyle olması güzeldi çünkü böylece insanlar dış görünüşün önemli olmadığını anlayabilirlerdi. Örneğin arkadaşım Eda sürekli koyu renklerde giyinse de o gün çok renkliydi. Herkes için şöyle denebilirdi: İçlerini dışlarına vuruyorlardı. Böyle çok güzeldi çünkü herkesin kişiliğini anlayabiliyordum. Herkes farklı görünüyordu. Bu da herkesin kişiliğinin farklı olduğunu gösteriyordu. Dış görünüşleri benzer olan kişilerin kişiliklerinin hiç benzer olmadığını fark ettim.
O gün anladım ki herkes çok özel ve farklıydı.