Sabah uyandığımda kendimi çok tuhaf hissediyordum. Kafamın içinde bir sürü ses vardı ama sanki bu sesler gerçekti ve odamın dışından geliyordu. Mutfağa gidip anneme “Bu sesler de ne?” diye sordum. Annem bana anlamsızca bakıp “Ne sesi?” dedi. O anda fark ettim ki o sesleri sadece ben duyuyordum. “Galiba duyma duyum gelişmiş.” diye düşündüm ve bu olayı arkadaşlarıma anlatmak için koşa koşa evlerine gittim.
Yarı yolda arkadaşım beni aradı ve neden evine doğru geldiğimi sordu. Ona çok heyecanlı bir şey anlatacağımı söyledim ve telefonu kapattım. Arkadaşımın görme duyusu güçlenmişti. Anladım ki herkesin bir duyusu çok gelişmişti. Bu beni çok heyecanlandırdı. Kim bilir, bu yeni gücümüzle neler yapabilirdik!
Arkadaşıma vardığımda ona tuhaf hissedip hissetmediğini sordum. Sabah uyandığında metrelerce uzağı görebildiğini ve çok tuhaf hissettiğini söyledi. Ona, “Aynı şey bana da oldu. Yeni gücümüzle insanlara yardım edip bizle ilgili ne düşündüklerini öğrenebiliriz! Harika olacak!” dedim. O da bana katıldı ve havalara uçuyormuş gibi sevindi.
Hemen hazırlanıp dışarı çıktık. Yolda giderken bir ağaca asılmış kayıp ilanı gördük; bir köpek kaybolmuştu. Hemen onu aramaya başladık. Odaklandım ve cılız bir havlama sesi duydum; ses küçük bir yavru köpeğe aitti. Arkadaşıma,“Galiba köpeği bulduk.” dedim. Ses karşıdan geliyordu. Arkadaşım orayı inceledi ve köpeği buldu.
Küçük köpek korkmuş ve umutlu bir şekilde evini arıyordu. Onu kucağımıza alıp sahibini aradık. Sahibi geldiğinde çok mutluydu ve bize teşekkür etti. Kendimizi çok gururlu hissettik. Kim bilir, belki de başka insanlara da yardım ederiz…