Karanlık Sokakta Açan Bir Gülümseme

Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve bir süre yerimde kaldım. Gökyüzünde yıldızlar bile zor görünüyordu. Sokak sessizdi, sanki herkes çoktan evine girmişti. Çantamı düzelttim ve derin bir nefes aldım. Yavaş adımlarla yürümeye başladım. Ayakkabılarımın sesi boş sokakta yankılanıyordu. Bu ses bana garip geldi ama aynı zamanda yalnız olmadığımı da hissettirdi. Birkaç adım sonra rüzgâr esti ve ağaçların yaprakları kıpırdadı. O an biraz ürktüm ama durmadım. Yürüdükçe içimdeki huzursuzluk az da olsa hafifliyordu. Yolun kenarında küçük bir köpek gördüm. Sahibini bekliyormuş gibi duruyordu. Beni görünce kuyruğunu salladı. Eğilip onu sevdim. Köpeğin sıcaklığı ve sevimli hâli içimi ısıttı. “Demek bu sokakta sadece ben yokmuşum.” diye düşündüm. Gülümseyerek yoluma devam ettim. Biraz ileride bir apartmanın önünde komşumuz teyze vardı. Elindeki poşetleri zor taşıyordu. Yanına gidip yardım ettim. Bana teşekkür edip gülümsedi. Kısa bir sohbet ettik. Onunla konuşmak beni rahatlattı. Karanlık artık eskisi kadar korkutucu gelmiyordu. Eve yaklaştıkça pencerelerde yanan ışıklar çoğaldı. Bazı evlerden televizyon sesleri, bazılarından yemek kokuları geliyordu. Bu tanıdık şeyler beni mutlu etti. Apartmanımızı görünce adımlarımı hızlandırdım. Kapıyı açıp içeri girdiğimde sıcak hava yüzüme vurdu. Merdivenleri çıkarken içim sevinçle doldu. Eve girdiğimde annem beni gülümseyerek karşıladı. O an anladım ki bazen karanlığın içinde bile mutluluk saklıdır.