“Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve…” Tam o sırada çantamdaki oyuncak anahtarlığımın kendi kendine sallanmaya başladığını fark ettim. Rüzgâr bile esmiyordu ama anahtarlık sanki bir yere gitmemi ister gibi sürekli ileriye doğru yöneliyordu.
Korkudan kalbim hızlıca çarpmaya başladı. Adımlarımı hızlandırıp eve doğru yürümeye çalıştım ama sokak lambaları birer birer sönmeye başladı. Tam her yer kapkaranlık olmuştu ki ilerideki büyük çınar ağacının arkasından mavi bir ışık sızdığını gördüm. Merakım korkumu yendi. Yavaşça ağaca yaklaştığımda orada havada asılı duran, parlayan küçük bir kapı gördüm.
Kendi kendime “Bu kesinlikle normal bir akşam değil.” diye mırıldandım. İçimden bir ses bu kapıdan içeri girmem gerektiğini söylüyordu. Derin bir nefes aldım ve tam kapının koluna uzandım ki arkamdan bir kedinin miyavlamasıyla yerimden sıçradım. Meğerse macera daha yeni başlıyormuş.