Can diye bir çocuk vardı. Can bir sabah uyandiginda camdan dışarı baktı ve yağmur vardı ama normal bir yağmur değildi su yerine kelimeler vardı
Can çok şaşırdı hem yaralayan hem de iyileştiren kelimelerdi bunlar. Sonra dışarı çıktı ve kafasına üzüntü diye bir kelime düştü Can artık çok üzgündü. Arkasından Can’ın kafasına sevinç diye bir kelime düştü, Can artık çok mutluydu, heyecanla geziyordu ve kafasına aniden bir kuraklık diye kelime düştü ve her yer soluktu ağaçlar yeşilliğini bıraktı sonra bereket diye bir kelime kafasına düştü ağaçlar yeşilliğini geri kazandı ve çiçekler geri açtı ve kafasına barış diye bir kelime düştü artık hiçbir kavga ve uzuntu dünyada yoktu.
(Visited 3 times, 1 visits today)