Bir sabah normal bir şekilde uyandım ve yüzümü yıkadım. Bugün dışarı çıkacaktım ama dışarıya adımımı attığım an kelimelerin yağdığını gördüm. Bu kelimeler beni mutlu eden kelimelerdi. “Seni seviyorum, çok iyi bir arkadaşsın.” gibiydi. Arkadaşlarımla dışarı çıktım ve arkadaşlarım her kırıcı bir şey söylediğinde ya bir yerim yanıyor ya da kanıyordu. Ben de arkadaşlarımı kötü bir şey söylememeleri için uyarıyordum.
En son bana gıcık olup bir sürü kötü şey söylemeye başladılar. Bir anda çok üstüme geldikleri için yere düştüm ve dizim kanamaya başladı. Arkadaşlarım hayret edici bir şekilde bakakaldılar ve “Üzgünüz, seni incitmek istememiştik.” dediler. Ama ben hâlâ kızgındım çünkü onları uyarmıştım ve buna rağmen beni dikkate almamalarına sinir olmuştum. Ben de “peki” demiştim ama onları hâlâ affetmemiştim.
Dışarı çıktım ve bana iyi gelen kelimelerin bazılarını duydum. Bunlar yaralarımın iyileşmesine yardımcı olmuştu. Bazen düşünüyorum, insan incindi mi incinmedi mi umursuyorlar mı diye. İşte buna bazen bakmamız lazım.