Sabah uyandım. Arkadaşım Alisa beni aradı ve “Bilge! Yağmur yerine kelimeler yağıyor. Pencereye baksana.” dedi. Koşa koşa cama gittim. Alisa’nın dediği gibi, gerçekten de kelimeler yağıyordu. Pencerenin önünde, şaşkınlıkla yağmur yerine yağan kelimelere bakakaldım fakat bazı kelimeler diğerlerinden farklıydı. Gözümün önünden iki kelime geçti. Biri kırmızıydı, diğeri ise yeşildi. Kırmızı olanın üzerinde “Keşke sen olmasaydın.” yazıyordu. Yeşil olanın üzerinde ise “Seviliyorsun.” yazıyordu. Kırmızı kelimenin insana kötü etki ettiğini, yeşil kelimenin ise insana iyi geldiğini anlamıştım.
Tam o sırada Alisa’nın sesini duydum: “Hadi sitenin parkında buluşalım. Tabii ki şemsiyelerimizi getirmeyi unutmayalım!” Parka indik ancak korkunç bir şey oldu. Alisa’nın üzerine kötü bir kelime düştü. Üstelik normal kötü kelimeler gibi değil, meteor gibi korkunç bir hızla gelmişti. Koluna çarptı ve kolu kanamaya başladı. Alisa acıdan yerde kıvranıyordu.
Tam o anda, Alisa’nın koluna düşen kelimenin iyi hâli elime geldi. O kelimeyle birlikte koluna bastırdım. Alisa yavaş yavaş iyileşti ve ardından bir baloncuğun içinde yükselmeye başladı. Etrafında koruyucu kalkanlar belirdi. Alisa elini bana uzattı ve “Teşekkür ederim.” dedi.
Baloncuğun içine beni de aldı. O sırada etrafımızda altın renkli yazılar belirmeye başladı. “Teşekkür ederim.” kelimeleri yağmur gibi yağıyor ve bizi yeni bir dünyaya doğru taşıyordu.