İlk uyandığımda sıradan bir gün sanmıştım. Ancak bugün, aylardır heyecanla beklediğim koşu yarışının olduğu gündü! Bunu hatırlayınca önce “Yaşasın!” diye haykırdım. Tam o sırada annem, “Kahvaltı hazır!” diye seslendi ve hemen mutfağa koştum. Güzel bir kahvaltı yaptıktan sonra heyecanla odama gidip üstümü değiştirdim. Yarış için yola çıkmıştık ki annemin arabasının benzini bitti. Yarışa geç kalacağım diye korkarken annem beni sakinleştirmeye çalışıyordu. Neyse ki yarışa beş dakika kala yetiştik. Hemen çizgide yerimi aldım ve hakemin düdüğünü beklemeye başladım.
Düdük çaldığında yarış başladı. İlk dakikalarda önde gidiyordum, ama sonlara doğru okuldan arkadaşım olan Deniz beni geçti ve liderliğe yerleşti. O anda annemin bana daha önce söylediği sözü hatırladım: “Asla umudunu kaybetme.” Kendi kendime bu sözü tekrarladım ve içimden “Bir mucize gerçekleşse…” diye geçirdim. Gerçekten de öyle oldu; içime bir enerji geldi ve hızla koşarak Deniz’i geçtim. Yarışı birinci bitirmiştim!
Kupayı kazandığım için çok mutluydum ama Deniz’in üzgün olduğunu görünce, ona kupamı hediye etmek istedim. Fakat Deniz gülümseyerek “Sen bu kupayı emeğinle kazandın, bu yüzden kupa sana ait.” dedi. Deniz’le vedalaştıktan sonra eve döndüm. O gün, hem heyecanlı hem duygusal, hem de çok anlamlı bir gün yaşamıştım. Gerçekten unutulmaz bir gündü.