Soğuk bir kış gününde okuldan eve dönerken, otobüsten indim ve hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Hemen eve gittim her zaman beni kapıda karşılayan köpeğim Pablo beni karşılamamıştı. Anneme sorduğumda Pablo’nun kaybolduğunu söylemişti. Çok üzülmüştüm. Onu çok seviyordum. Ailem ile birlikte evimizin ordaki tüm sokakları aradık ama onu bulamadık.
O gece hiç uyumadım. Üşümüştür diye düşündüm. Yemek nasıl bulacaktı, okuldan geldiğimde beni kim karşılayacaktı, kitap okurken kime sarılacaktım? Ya bir daha onu hiç bulamazsak?
Bu düşünceler tüm gece boyunca aklımdan çıkmamıştı ve güneş doğarken uyuyakalmıştım. Sabah mutfaktan gelen sesler ile uyandım ve Pablo’yu gördüm. Eve geri dönmüştü. Çok heyecanlandım ve çok mutlu oldum. Hemen kapıyı açtım ve ona kocaman sarıldım. Pablo da bize döndüğü için çok mutluydu, bütün suratımı yaladı ve o gece birlikte uyuduk.